Onze eigen editor Rick droomt al jaren van zijn eigen theetuin. Een eigen bedrijfje in een mooi gebied waar hij thee, (tuin)kruiden en ander lekkers kan planten en verbouwen om de lekkerste thee te serveren aan zijn bezoekers. Persoonlijk hoop ik dat hij zijn droom ooit gaat verwezenlijken, want dan word ik vast een vaste klant. En tot die droom werkelijkheid wordt? Dan hebben we nog bordspellen zoals Theetuin om te ontsnappen uit de werkelijkheid.
Achtergrond
De setting van het spel Theetuin is China. Het Yunnan-gebergte om precies te zijn en dat is de plek waar spelers hun theetuinen gaan bouwen, hun thee gaan verbouwen en fermenteren en handel gaan drijven om de meeste punten te verdienen. De oorsprong van thee voert ons ook al terug naar het oude China, waar volgens legenden de keizer Shen Nung rond 2737 v.Chr. per toeval thee ontdekte toen enkele blaadjes per ongeluk in zijn kokende water dwarrelden. Deze eenvoudige gebeurtenis groeide uit tot een ritueel dat zich verspreidde over Azië en later de hele wereld. Thee werd al snel gewaardeerd om de verkwikkende en geneeskrachtige eigenschappen, en vond via handelsroutes diens weg naar verre landen.
Vanuit China en Japan reisde thee met karavanen en schepen naar Europa, waar het al in de zeventiende eeuw een geliefde drank werd onder de elite. De rijke geschiedenis van thee is doordrenkt met verhalen van traditie, avontuur en ontdekking—een reis die vandaag voortleeft in elke dampende kop. Tegenwoordig hebben veel landen hun eigen theecultuur en is thee niet meer te denken. Denk bijvoorbeeld aan de Britten. Wat zouden zij zijn zonder hun “cuppa”. Yorkshire tea zonder een scheutje melk? Ik denk dat heel Groot-Brittannië in een zware depressie zou storten (zowel macro-economisch als op micro-persoonlijk niveau).
En ik? Ik moet eerlijk bekennen dat ik vooral een fan ben van kruidenthee. Of althans. Ik drink vaker kruidenthee, maar een goede Chinese jasmijnthee met witte of groene theebladeren? Daar zal ik zeker geen nee tegen zeggen. Dat thee een werkelijk ritueel kan zijn, heb ik tijdens mijn reizen door Azië mee mogen maken. Van een traditionele theeceremonie tot het wassen van bestek en kopjes in thee tot aan wijd gestrekte theevelden.
Spelverloop
Aan het begin van het spel worden onderdelen zoals het spelbord klaargezet en krijgt iedere speler een stapeltje kaarten om diens startdeck te vormen. Theetuin heeft in de basis wat weg van een deckbuilder, maar met veel twists.
Iedere speler heeft een eigen spelersbordje en op dat spelersbordje verzamelen spelers theebladeren. Spelers hebben verse thee en gefermenteerde thee en de kwaliteit houden ze bij met de verschillende manden op het bordje. Onder hun spelersbordje plaatsen spelers tijdens hun beurt kaarten om hun acties te bepalen.
Theetuin duurt zo’n vijf ronden en iedere ronde heeft iedere speler maximaal vier beurten. De eerste drie beurten zijn gratis en voor de vierde ronde moeten spelers een hoeveelheid theebladeren betalen. Iedere beurt spelen de spelers minstens 1 kaart, maar mogen ze meer kaarten spelen. De kaarten bepalen de waarde van de actie en de bovenste (oftewel de zichtbare kaart) bepaalt een bonuseffect en/of actie voor die beurt.
Spelers kunnen met de actiepunten een hoofdactie uitvoeren en de actiepunten bepalen de sterkte van de actie. Met de hoofdacties kunnen spelers hun aanwezigheid op het speelbord vergroten door nieuwe theetuinen te bouwen. In die theetuinen kunnen spelers thee verbouwen. Spelers kunnen ook handelen, thee fermenteren of actiekaarten kopen om hun deck te verbeteren. Tijdens een beurt kunnen spelers ook bonusacties uitvoeren afhankelijk van de bovenste gespeelde kaart en zo theepotten verzamelen, studeren aan de universiteit of met hun boot over de rivier varen om zo extra bonussen en punten te verzamelen.
Voor sommige acties moeten spelers theelaadjes betalen of verhandelen. Hierbij geldt dat je altijd met een hogere waarde kan betalen en dat je ook altijd gefermenteerde blaadjes in kan zetten als vers, maar niet andersom. Sommige acties hebben een specifieke kwaliteit thee als vereiste. Aan het einde van een ronde verliezen verse theebladeren hun kwaliteit en worden gefermenteerde bladeren des te beter.
Conclusie
Naast het thema en de vormgeving ben ik vooral gecharmeerd door de strategische lading van Theetuin die overigens niet overweldigend is. Het spelverloop is logisch en het mechanisme is intuïtief en vloeiend. Je kan Theetuin op meerdere manieren aanpakken, maar de verschillende acties en bonussen beïnvloeden elkaar dat je interessante tactieken kunt proberen. Het deckbuilding mechanisme waarbij je kaarten juist op hand neemt en waarbij je kaarten op meerdere manieren in kunt zetten en kunt toekennen aan acties is vernieuwend en vernuftig. Als je veel kaarten gebruikt dan is je actie sterk, maar heb je later in een ronde mogelijk minder kaarten.
