Ah, de dinosaurussen zijn terug van (nooit) weggeweest. De film Jurassic Park heeft in de jaren negentig het landschap van blockbusterfilms voorgoed veranderd, met geweldige props, dramatische muziek, cinematografie en baanbrekende visuele effecten. Ook zorgde de film voor een nog grotere wildgroei aan liefde voor dinosaurussen onder kinderen (en stiekem ook volwassenen), en hoewel het even leek af te nemen, zijn dino’s dankzij maar liefst vier Jurassic World-films populairder dan ooit door deze wedergeboorte. Even voor de goede orde: er zijn maar drie Jurassic Park-films. Niks The Lost World, Jurassic World. Ook nog altijd populair is het kaartspel Similo, waarbij spelers coöperatief moeten raden welke kaart de juiste is door beperkt te communiceren en gelijkenissen en verschillen te spotten.
Jullie denken wellicht dat ik het grootste deel van mijn tijd doorbreng met het spelen van bordspellen. Dat valt (helaas) vies tegen. Voor mij zijn bordspellen vooral een sociale activiteit met geliefden en vrienden, maar iedereen ( incluis moi ) heeft een vrij druk schema. Wat minder planning vereist, is het lezen van boeken. Een van de boeken die ik in december heb gelezen is Jurassic Park. Misschien wist je het niet, maar de blockbuster van Steven Spielberg is gebaseerd op een semi-medische roman/thriller van Michael Crichton (ook bekend van Westworld en ER). Veel bekende films – waaronder ook veel van mijn favorieten – zijn gebaseerd op boeken die ik eigenlijk nooit heb gelezen. Vorig jaar bedacht ik dat het daar eens tijd voor was, en een van die boeken was Jurassic Park.
Enfin, zonder te veel af te dwalen: Jurassic Park is een geweldige film en dinosaurussen zijn – ondanks dat ik geen jochie van tien meer ben – best wel cool. Ja, dat mag je gewoon toegeven. De eerste twee Jurassic Park-films zijn een core memory uit mijn jeugd. De derde is vermakelijk. Het boek is best wel geweldig en de Jurassic World-films ben ik eigenlijk grotendeels vergeten, maar ik ben dankbaar dat er een dinoversie is van het leuke kaartspelletje Similo.
In Similo neemt een speler de rol van hintgever aan en de andere spelers moeten gezamenlijk raden welke kaart de hintgever probeert duidelijk te maken. Aan het begin van het spel ontvangt de hintgever een enkele kaart. Deze kaart moeten de andere spelers raden. De hintgever husselt deze samen met wat andere kaarten en vormt een tableau met open kaarten op tafel. Vervolgens neemt de hintgever vijf kaarten op hand en geeft hiermee hints aan de andere spelers door aan te geven of de kaart die zij moeten raden een gelijkenis of een verschil heeft met de getoonde kaart.
Wat ik erg leuk vind aan deze versie van Similo, is dat het thema voor mij een beetje onverwacht was. Toegegeven, Jurassic World is immens populair, maar bij Similo denk ik eerder aan sprookjesfiguren of andere menselijke personages of dieren die misschien iets meer tot de verbeelding spreken. Juist omdat deze set dinosaurussen bevat die voor de niet-ingewijden misschien snel vergelijkbaar zijn, word je uitgenodigd om op een andere manier te denken dan bij andere Similo-sets. Deze set is daarom juist leuk om te combineren met de wat “traditionelere” Similo-sets.
