Review: Greedy Grabbers (Wulfhorn Games)

Hoewel we midden in april zitten, is het gevoelsmatig voor sommigen al bijna tijd voor Halloween. Spooktober is slechts een paar maanden van ons verwijderd en je kunt het beste niet nu al zoveel mogelijk snoep in huis halen. Snoep verzamelen is precies wat spelers in Greedy Grabbers gaan doen. Trick or treat?

Amsterdam Board Game Design

Ben je bekend met Amsterdam Board Game Design? Amsterdam Board Game Design (of kortweg: ABGD) is een groep internationale spelontwerpers en -auteurs die in Amsterdam (of andere steden) samenkomen om aan spellen te werken of elkaars creaties te testen en van constructief commentaar te voorzien. Als je al die briljante spelauteurs bij elkaar zet en veel speelsgewijs organiseert, ontstaat er ooit een briljant spelconcept. Of meerdere. Misschien verspreid over meerdere seizoenen? Twee seizoenen misschien zelfs wel. Misschien zelfs wel drie seizoenen! Het is namelijk de tijd. De hoogste tijd voor seizoen 3.

Tijdens seizoen 1 verschenen Bable, TimeZoo en Grachtenpand in deze reeks. Grachtenpand beleeft momenteel ook veel succes op de internationale markten met meerdere vertalingen. In seizoen 2 maakten we kennis met L’Oaf, Goblin Laundromat en Medievallons. Veel spellen in de reeks zijn al onderscheiden, dus ik ben benieuwd wat dit nieuwe seizoen ons te bieden heeft.

Op het vertrouwde crowdfundingplatform tref je binnenkort weer drie geesteskinderen van drie verschillende spelauteurs die deel uitmaken van ABGD en uiteraard weer uitgegeven worden door Wulfhorn Games: Stubborn Sheep, Greedy Grabbers en Coaster Clash. Drie kleine spelletjes met een hoop spelplezier.

Greedy Grabbers

In Greedy Grabbers gaan spelers snoep graaien, maar te veel snoep maakt je ziek. Probeer daarom goed te onthouden wat je hebt gesnaaid, want voor je het weet kots je alles weer uit en verdien je mogelijk minder punten.

Het spelverloop is eigenlijk heel simpel en elegant, maar toch ook heel uniek. Iedere speler krijgt een handje kaarten en om de beurt leggen spelers een kaart open op tafel alsof ze snoep aan de snoeppot toevoegen. Op ieder moment mag een speler opteren om de snoeppot te grijpen. Deze kaarten moet een speler dan gesloten voor zich neerleggen en mag na het pakken niet meer naar deze kaarten kijken.

De pakkende speler legt een van diens pompoenfiches op de rondetracker en spelers vullen hun handkaarten weer aan. Als er genoeg pompoenen op de rondetracker liggen, is de ronde voorbij. Nu gaan spelers puzzelen met hun verzamelde kaarten. Er zijn snoepjes, maar ook kaarten met effecten (spreuken) die spelers kunnen inzetten om de hoeveelheid snoep en soorten snoep te beïnvloeden. Hiermee proberen spelers slim hun kaarten te plaatsen zonder over te geven. Als je meer dan vijf van een bepaald snoepje hebt, scoor je geen punten. Minder dan vijf? Een punt per snoepje van dat soort. Precies vijf? Dan krijg je ook nog eens drie bonuspunten voor dat type snoep. Na drie rondes en drie puntentellingen is het spel teneinde en wint de speler met de meeste punten.

Dit snelle en elegante kaartspel is makkelijk uit te leggen en te begrijpen, maar bevat voldoende complexiteit en hilariteit (mijn geheugen is namelijk zo slecht dat ik vergeet welk snoep ik al in mijn boek heb gepropt…) waardoor ik er zeker van ben dat het veel mensen zal aanspreken.

Het geteste spel betreft een prototype, dus het daadwerkelijke spelontwerp en de spelmaterialen kunnen verschillen.